En de bakker, hij bakte voort

Evert is druk in de weer met stukjes appel, suiker, rozijnen en kaneel. Hij snijdt de deegplak aan reepjes en drapeert die in ruitjes over de taart. Misschien niet meer zo strak als vroeger, maar aan de smaak zal dit geen afbreuk doen. ‘Die reepjes moesten bij hem vroeger symmetrisch in precies dezelfde hoeken op de taart liggen’, zegt Rein. ‘Het moest er strak en gelikt uitzien, met dit soort zaken was hij best een streng mannetje. Ik werkte als bakker in een gemengd bedrijf, brood en banket, Evert deed alleen banket, hij was de specialist. Toen ik de eerste keer met hem op het zorgerf een taart bakte, was Evert nog wat onzeker. Hij was er ook al jaren uit. Doe ik het goed, vroeg hij steeds. Vroeger zou ik dat aan hém vragen. Het is fantastisch om zo samen in de keuken bezig te zijn.’

 

Beste grondstoffen

‘Ik wilde altijd al bakker worden, ben ook naar de bakkersvakschool in Zwolle geweest’, vertelt Evert. ‘Ik heb altijd de beste grondstoffen gebruikt, amandelspijs, roomboter, de beste bloemsoorten, daar rommelde ik niet mee. We hadden een groot aanbod aan taarten en chocoladewerk. Het waren soms lange dagen en korte nachten, vooral voor Pasen en Kerst, maar als je je werk met plezier doet, krijg je daar energie van. En een groeiende omzet helpt ook.’ ‘Hebben we een eitje?’, vraagt Evert.

‘Ja, een eitje is er wel’, zeg Rein. Even later smeert Evert met een kwastje een laagje eigeel over zijn taart.

 

Nuttig en nodig

‘Het is belangrijk dat de mensen die bij ons op het zorgerf wonen, zich nuttig en nodig voelen’, benadrukt Yvonne van der Leest. ‘Evert kan dat taarten bakken nog echt heel goed, hij kan ons advies geven, zo zetten we hem in zijn kracht.’ Haar man René vult aan: ‘Evert draagt zijn kennis over, Rein begeleidt hem, samen maken ze de lekkerste appeltaart ooit. Heerlijk toch?’

 

Regie

Evert pakt zijn rollator en kijkt nog eenmaal voldaan naar zijn taart in wording. ‘Zet je de oven op 185 graden’, zegt hij tegen Rein. ‘Niet te hoog hoor! Zet hem alleen wat hoger als de kleuring achterblijft.’ ‘Evert geeft de regie niet uit handen’, lacht Rein. ‘Hij is altijd eigen baas geweest, hij trekt zijn eigen plan. Binnenkort gaan we een slagroomtaart bakken, Evert gaat de taart garneren. Ik ben benieuwd hoe hij die taart straks gaat opspuiten. Komt vast goed, zoiets verleer je niet, ook niet als je geheugen niet meer goed werkt, hoogstens gaat het wat minder snel dan vroeger.’ ‘Hoe leuk is het’, glundert Yvonne, ‘als straks een bewoner in het Landhuus zijn verjaardag viert en dan een slagroomtaart kan bestellen die door Evert prachtig opgespoten is?’

 

‘Gewone bakker’

Evert hoort het al niet meer, hij loopt met zijn rollator naar zijn hofje. ‘Maak je het verhaal niet mooier dan het is’, lacht hij. ‘Ik was maar een gewone bakker hoor, niks bijzonders.’

Verder vragen heeft geen zin. Hij draait zich nog één keer om. ‘Weet je wat, kom maar eens een kop koffie drinken, dan zullen we het er samen nog eens over hebben.’

 

Ben Tekstschrijver  www.bentekstschrijver.nl