‘Een beetje werken, daar hou ik van’

Elke werkdag haalt de bus van zorgerf Buiten-Land Willem van Zoeren in Bunschoten op om hem naar de dagbehandeling op de Keienweg in Nijkerk te brengen. Het geeft zijn vrouw Hennie thuis de rust die ze nodig heeft. Is hij een van de cliënten? Zo voelt hij dat niet, hij werkt daar als ‘vrijwilliger’. Hij zorgt dat het terrein er netjes bij ligt. ‘Beetje vegen, beetje dit, beetje dat, daar hou ik van. Je moet toch wat te doen hebben?’

Willem heeft door zijn gebrekkige geheugen niet in de gaten hoe het precies met hem gesteld is, vertelt zijn schoondochter Gretha. Vroeger zat hij hele dagen relaxed langs de waterkant naar zijn dobber te turen, nu is hij onrustig, kan hij niet stilzitten. Als hij terugkwam van vissen, zei hij tien minuten later: kom, ik denk dat ik maar eens ga vissen. Maar Willem, je bent net geweest, zei zijn vrouw dan. Dan ging hij fietsen, maar de rondjes werden steeds kleiner. Of hij pakte de stofzuiger, maar zoog in hoeken en kamers waar hij net al gezogen had. Als zijn vrouw Hennie hem corrigeerde, werd hij boos. Het kostte Hennie, die ook de jongste niet meer is, steeds meer moeite het onrustige gedrag van haar man in goede banen te leiden. Gretha: ‘Het werd te zwaar voor haar. Nu gaat hij vijf dagen naar de Keienweg. De situatie is broos, het kaartenhuis gammel, maar het gaat, dankzij de dagbehandeling.’

 

Nuttig, nodig en gewaardeerd
Willem heeft niet in de gaten wat de dementie met hem doet. De medewerkers van zorgerf Buiten-Land weten dat. Ze benaderen hem als hun vaste terreinbeheerder. Hij voelt zich nuttig, nodig en gewaardeerd. Eenmaal leidde dit tot een klein misverstand. Gretha: ‘Rond de kerst nodigde het zorgerf cliënten en hun familie uit voor een feestelijke maaltijd. Hiervoor moest wel een kleine bijdrage worden betaald. Dat was tegen het zere been van Willem. Hij werkte toch elke dag als vrijwilliger op het zorgerf, dan hoefde hij toch niet te betalen voor de boerenkool stamppot?’

 

Fluitend
Op dinsdag was Willem nog thuis, maar ook dat werd te zwaar voor Hennie. Carola Overkamp, coördinator dagcentra op zorgerf Buiten-Land, hield hem voor dat al het herfstblad op het terrein in vier dagen onmogelijk weg te vegen was. Zou Willem niet ook op dinsdag….?
‘Prima, dan kom ik ook op dinsdag’, zei Willem. ‘Een beetje werken, daar hou ik van, en als ik jullie hiermee een plezier doe…’
Sindsdien rijdt de bus ook op dinsdag naar Bunschoten en loopt Willem een dag extra fluitend rond op het terrein.

 

Longaandoening
‘Ik ben niet van het lummelen’, zegt Willem. Vroeger in de bouw wist hij ook van aanpakken, als stukadoor, totdat zijn longen hier een stokje voor staken. Zijn chronische longaandoening was zo ernstig dat hij behandeld werd in longcentrum Heideheuvel in Hilversum. Als midden dertiger werd hij afgekeurd. Daarna bracht hij de dagen vooral vissend door. Nu, tachtig jaar oud, heeft hij weinig last meer van zijn longen, maar het werken op het zorgerf kost hem wel energie. ‘Na een dagje zorgerf is hij moe en valt hij ’s avonds geregeld in slaap op de bank’, vertelt Gretha, die zelf in de ouderenzorg werkt en veel te maken heeft met mensen met dementie. ‘Laat hem maar lekker liggen, zeggen we dan tegen Hennie, dan heb jij ook rust.’

 

Belevingsgericht
In het weekend fietsen ze nog regelmatig naar Nijkerk, de geboorteplaats van Willem. Dankzij de opvang op de Keienweg kunnen Willem en Hennie nog thuis wonen. ‘De aanpak op zorgerf Buiten-Land is belevingsgericht, zegt Gretha. ‘Ze kijken naar de persoon en wat die nodig heeft, daar passen ze hun dagstructuur en begeleiding op aan. Van Willem weten ze dat hij bezig moet zijn, het liefst buiten, en dat hij zich gewaardeerd wil voelen. De bevestiging dat hij belangrijk werk doet, is belangrijk voor hem. Thuis zegt hij vaak: ze zijn zo blij met me daar op het zorgerf. Hij geniet van meedoen, op zijn manier. Mijn schoonvader heeft bewegingsvrijheid nodig, dat maakt hem gelukkig.’

 

Bakje koffie
‘Ze hebben hier schik met me’, zegt Willem, terwijl hij een kruiwagen vol met herfstbladeren omkiepert op de composthoop. ‘Maar eerst een bakje koffie, dat heb ik nu wel verdiend.’

 

 

 

Ben Tekstschrijver
www.bentekstschrijver.nl